Mijn eerste werkdag

Zaterdag 22 augustus 2009

Vanmorgen was ik al vroeg wakker, terwijl het toch redelijk laat was geworden vannacht. Eerst heb ik een paar telefoontjes gepleegd richting Nederland. Hierna ben ik gaan douchen en heb voor het eerst alleen de bus gepakt, om te kijken of ik de weg naar het Krasnapolsky Hotel zelfstandig kan vinden. Dit is uiteindelijk allemaal gelukt. Toen heb ik gelijk even nieuw beltegoed en een usb-stick gekocht. Dit heb ik gedaan zodat ik het eerste verslag online kon zetten in een internetcafé. De terugweg ging een stuk moeizamer. Eerst kon ik het busstation niet vinden en toen ik eenmaal uit de bus was gestapt, wist ik de Jamaicastraat niet te vinden. Maar gelukkig spreekt iedereen hier ook Nederlands dus ben ik toch thuis aangekomen.

Vanmiddag ben ik naar een internetcafé geweest. Na veel gewacht kon ik eindelijk het eerste stuk online zetten op mijn site. Internetten in het internetcafé is erg goedkoop. Voor anderhalf uur internetten betaalde ik omgerekend iets eer dan € 1,-. De snelheid is dan ook wel navenant. Het duurt lang voordat het geladen is. Foto’s er op zetten is helemaal een ramp. Vandaar het beperkte aantal foto’s tot nu toe.
Vanavond heb ik niet veel gedaan, behalve een boek gelezen en een half uur aan de telefoon gezeten met papa en Britt.

Zondag 23 augustus 2009-08-25

Vanmorgen was ik weer vroeg wakker. Loes zou ons om negen uur op komen halen om orchideeën te gaan kopen voor Olivia, want zij wordt woensdag 50 jaar. Op de eerste plek, een soort van tuinmarktje in een bos konden we geen geschikte orchideeën vinden. Wel hebben we een barra op. Deze zijn niet zoals die in Nederland, want ze zijn niet gevuld. Ze hebben ongeveer de grootte van een gevulde koek. Je krijgt er wel een zakje peper bij. Ik vond het wel lekker, maar doe mij toch maar een gevulde barra. Maar goed, we hadden nog geen cadeau dus zijn we naar de zondagmarkt gegaan. Dis was raar om te zien, want er waren dingen die in Nederland echt niet kunnen. Zo was de markt aan één van de drukke wegen, maar de weg was niet afgezet. Het verkeer mag gewoon doorrijden. De kramen stonden allemaal op het brede trottoir. Ook lag de vis gewoon in de al snikhete zon. Wel hebben we op de markt twee geschikte planten kunnen vinden.

We zijn toen naar Loes thuis gegaan. Daar stond een fiets die ik kan gaan gebruiken als ik wil, maar eerst moet ik aan het linkse verkeer wennen. Wel heb ik met David een kort rondje gefietst, waarbij hij nog achterna werd gezeten door een grote hond.
Eenmaal weer terug bij Loes heb ik voor het eerst in Suriname manja (mango) uit eigen boom op. Later heeft David nog Lotes gemaakt. Dit is een mengsel van sojasaus, azijn, zout, zwarte peper en een gemalen peper. Hier kun je stukjes mango (iets anders kan ook) in dippen. Ik vond het wel lekker.
Nadat het op was, zijn we naar huis gegaan. Hier heb ik gelezen en mijn eerste boek (365 pagina’s) is al uit.

Om vijf uur werd ik door Gerard opgehaald om naar het voetbal te gaan kijken. De dames van DIVA moesten tegen de regerend kampioen. Het is leuk om zo’n wedstrijd te zien. Het is in een stadion. Tenminste, een kunstgrasveld met één grote tribune met houten bankjes. Er waren twee wedstrijden achter elkaar. Van de eerste wedstrijd hebben we het laatste stuk gezien en de uitslag was 12-0.
Het gaat allemaal erg officieel bij de wedstrijden. Er zijn ballenjongens langs de lijn, vier arbiters van de Surinaamse voetbalbond en er werd ook nog een beetje gefilmd. Het is tenslotte de hoogste klasse vrouwenvoetbal in Suriname. Het is trouwens ook de enige competitie voor vrouwen in Suriname en bestaat maar uit zeven teams. De sfeer was wel erg leuk. Mensen leefden heel erg mee en schreeuwden en sprongen.
Gerard zei voor de wedstrijd dat DIVA tevreden zou zijn met één puntje. Het werden er uiteindelijk drie. DIVA kwam vroeg op 1-0, maar ik vond de tegenstander sterker. Ze kwamen dan ook op een 2-1 voorsprong, die DIVA in de laatste minuten nog om wist buigen in 3-2 winst. Het niveau was niet om over naar huis te schrijven. En toch doe ik het.
De speelsters hadden over het algemeen weinig conditie en voetbalinzicht ontbrak ook bij veel speelsters. Ik zou zeggen DSZ-dames 2 probeer het hier één seizoen en wordt Surinaams kampioen!

Morgen is mijn eerste werkdag. Ik ben erg benieuwd hoe dit zal gaan. Ik ben wel blij dat ik kan gaan beginnen. Misschien kan ik mezelf dan sneller aanpassen en hier gewend raken, want ik mis Nederland toch eigenlijk nog steeds.
Ik hoorde van papa, mama en Britt dat er al veel reacties op mijn eerste stuk waren. Bedankt hiervoor en zodra ik de kans heb zal ik ze bekijken.

Maandag 24 augustus 2009

Het is zover. Mijn eerste werkdag bij het Krasnapolsky Hotel. Ik had om half acht afgesproken. Ik was vanmorgen dus vroeg op, want wilde zeker niet te laat zijn.
Toen ik mij aan het omkleden was, belde Gerda dat ze op weg naar haar werk nog geen bus tegen gekomen was, terwijl ze er normaal zeker twee tegenkomt. Ik heb me dus gehaast en ben snel richting bus gelopen, met als gevolg dat ik om zeven uur, zonder brood dat ik nog niet had gesmeerd in mijn haast, het kantoor al binnenliep. Uiteraard had ik geluk gehad en nog geen halve minuut op de bus hoeven wachten, maar je weet het hier maar nooit zonder vaste tijden en het is ook nog eens vakantieperiode.

Om zeven uur ben ik dus begonnen. Eerst heb ik me een beetje ingelezen in mappen die betrekking hebben op mijn stageopdracht. Het blijkt nu dat ik toch alleen voor de leveranciers van het Krasnapolsky Hotel moet gaan onderzoeken.
Toen ik klaar was met lezen heb ik het huishoudelijk reglement gelezen. Hier stond eigenlijk weinig aparts in.
Ook hebben ze mij aangesloten op internet op mijn eigen laptop. Hierdoor kon ik op internet nog wat research doen en toch ook even op mijn site kijken. Ik mag tijdens mijn werktijd mijn site bijwerken. Ook kan ik na werktijd als er nog iemand op kantoor is daar internetten en skypen. Daar ben ik wel blij mee en jullie vast ook. Het scheelt jullie van die lange lappen tekst lezen. Wel zag ik weer veel leuke, positieve reacties.
Later in de ochtend heb ik nog met mevrouw Bonela gesproken. Zij is pas drie weken in dienst en is mijn stagebegeleidster. Het was gewoon een informeel gesprek over van alles en nog wat en uiteindelijk kwamen we uit op het onderwerp Bergendal. Dit is een luxe eco-resort in het binnenland van Suriname. Ik wilde hier toch graag een keer naar toe zei ik en zij wilde dat ook. Ze zou kijken of ze niks kon “regelen” onder werktijd. Dus toen ik terugkwam van de pauze zei ze dat ze iemand van Bergendal had gesproken. Ze had gevraagd wanneer ze nou eindelijk een introductie zou krijgen. Met als gevolg dat wij tweeën volgende week woensdag zijn uitgenodigd onder werktijd. Er zijn dan allerlei festiviteiten. Waarom weet ik niet. Het schijnt dat er ook een aantal hoog geplaatste mensen komen dus ik ben benieuwd.
De rest van de dag heb ik nog wat research gedaan en alvast een beetje gekeken voor mijn stageverslagen die ik in moet leveren.